Egg vendor who cracked civil service exams

Egg vendor who cracked civil service exams


He sold eggs, worked as a vegetable vendor and even mopped the floors of an office to earn a living during his struggling days in Delhi.

Sheer grit and hard work only helped Manoj Kumar Roy, who hails from Bihar, brave all odds and bag the 870th rank in the coveted central services exam in 2010.

Roy, 35, - now an Indian Ordnance Factory Service (IOFS) officer - spends his weekends grooming poor students of his state to help them crack the UPSC exam.

Changing lives: Manoj Kumar Roy with one of his students, Reshu Krishna, who came 13th in the BPSC exam

"The service is absolutely free," he said.

Roy travels 110km from Nalanda, where he is posted as an administrative officer at Rajgir Ordnance factory, to Patna every weekend.

"When I cracked the civil services in my fourth attempt, I thought about many youngsters who could not afford the costly coaching," he said. "So I decided to extend my help to them."

Roy said he was lucky to get his first posting at Rajgir in his home state. "I was allotted the IOFS on the basis of my rank in the UPSC exam," he said.

Roy started providing free coaching to deserving and poor children soon after he was posted at Rajgir. "Most of my students belong to poor or lower middle class families," he said.

Valuable experience: Manoj Kumar previously made a living selling eggs and vegetables

Roy's mission is supported by his wife Anupama Kumari, a deputy collector in Patna City.

"My wife has qualified the Bihar Public Service Examination," he said. "I asked her to coach and share her experiences with my students. She readily agreed to my request."

Most of his successful students owe their success to Roy. Reshu Krishna, who scored the 13th rank in the BPSC examination and qualified for the post of deputy superintendent of police, said she had benefited immensely from Roy's classes.

"Sir (Roy) used to teach us geography and general studies," she said. "His tips were invaluable to all of us."

Arun Kumar, who came 390th in the same examination, said Roy inspired him to appear for the BPSC exam.

"I came in contact with Roy sir during my college days," he said. "When I failed to qualify in the UPSC examination and the Bihar Police's recruitment test for sub-inspectors, Roy sir motivated me and helped me crack the state civil services examination," Arun said.

As many as 45 students, who were trained by Roy, have qualified the recent combined BPSC exam of three batches.

Son of a marginal farmer cracked the civil services examination

Son of a marginal farmer cracked the civil services examination


Hrudaya Kumar Das, son of a marginal farmer who belongs to the below poverty line (BPL) section, has cracked the civil services examination.

Das, a native of Angulai village, has secured a 1,079th rank in the civil services examination, results of which were announced yesterday. Das is certain to make it to the Group-A all-India allied services.

Das's parents as well as his fellow villagers are overjoyed with the news.

"There is no shortcut to success. Where there is a will, opportunities will come regardless of constraints," Das, whose father supports the family by farming, said.

"I had studied in the government-run primary and high schools at the village. Later, I did my Plus Two science courses from the Marshaghai College here. I passed with second division marks. My Plus Two results had left me shattered. I was a good batsman. I had made up my mind to pursue cricket. I had represented the district team in the Kalahandi Cup inter-district cricket tournament. However, uncertain future in cricket forced me towards academic spheres. I was admitted to a five-year integrated MCA course at Utkal University. The academic environment there provided me with the boost for trying out my luck in the civil services exam. In two of the earlier attempts, I had failed to make the grade. I have tasted success this time. My parents supported me all along. All these contributed to the civil success," Das said.

"My parents are poor. We live in an Indira Awash Yojana house. My father tills agriculture fields. We used to own 2.5 acres of farmland. But, my father was forced to sell off one acre to bear the cost of my studies."

"I have faced trials and tribulations of life from an early age. With great hardship, my father has provided me with the monetary support for studies. I did not let him down. Parental support, divine blessings and my perseverance helped me to crack the civil services exam," Das said.

"My income is limited. Hrudaya had been sincere towards studies. I have performed my duty as a father by providing all the support I could afford," said Sunakar Das, Hrudaya's father.

"He has made us proud. His achievement has left millions of English-medium school students behind. It's a myth that only English-medium students get the coveted job," said Babaji Charan Sahu, a teacher at Angulai Primary School, where Hrudaya had studied.

"The members of the civil services interview board had flooded me with questions on Odisha's poverty, its unimpressive economic growth, industrialisation scenario. Issues such as poor governance mechanism and unfair distribution of social security schemes and pilferage of government grants right, were talked about during the interview. I had managed to impress the Union Public Service Commission (UPSC) board members despite some initial fumbles," Das said.

Nirish Rajput, A son of Tailor became IAS Officer

Nirish Rajput, A son of Tailor became IAS Officer


Nirish Rajput age 31 failed thrice in his attempt but never lost his hope. Finally in his fourth attempt he secured 370th rank and was selected for the post of IAS. He was the poor youngster from Bhind district of Madhya Pradesh. He overcame massive obstacles to become successful in Civil Services Examination. With his hard work, he has proved that poverty is not a hindrance to be successful.
Irish Rajput is the son of Virendra Rajput, a tailor. His story is inspiring as he comes from very poor background. He lives in a 15 by 40 feet (300 square feet) house in village Mau in Gohad tehsil of the district and worked odd jobs – even as a newspaper hawker – to realize his dream of becoming an IAS officer.

Nirish once had gone to Uttrakhand to help his friend who was considerably rich and from a respected family, in order to set up a coaching institute. In return, his friend promised that they would help him by providing material to prepare for his Civil Services examinations. But after two years, when that institution started paying rich dividend Nirish was insulted, disgraced and literally thrown out.

Nirish on sharing her grief said, “What is your worth? You are good for nothing. We no longer want you”, that were the last words I heard from the members of that educated and rich family,”. After that, he was jobless, homeless and penniless. He also remained hungry for almost for a week and was in continuous search of some help.

By that time he had no idea how to clear the country’s top examination but he had a firm believe that only this examination can change his fortune. He also added that insufficiency due to poverty cannot be a hurdle if one has focused the mind and strong will- power.

He somehow managed to go to Delhi and there he met Ankit and became his friend.Ankit was already preparing for competitive exams. He started living with him at Delhi’s Mukherjee Nagar and studied for almost 18 hours a day. He did not approach for any coaching to avoid hefty fees. He did all his preparation from books and also referred to the notes of Ankit.

He did his schooling from Government school and from Modest college in Gwalior. His father and two elder brothers were contractual teachers. They also started investing most of their savings, energy and courage to make Nitish’s virtual dream come true.

He also proved that the students from public schools alone can do well in these exams is a myth.

His father Virendra who is popularly known as ustaad in his village for his hand to hand combat style had lived with the only dream to provide better education to his children.
After the death of his mother his father was the only person to keep the children’s spirit alive.He always promoted Nirish to reappear in the entrance exam even after his failure.Finally with his father’s support and his hard work he had achieved it.

t v anupama inspirational story

निडर आयएएस अधिकारी


भारतात तरूण पिढीतील आयएएस अधिकारी त्यांच्या चांगल्या कामाने वेगळी छाप सोडत आहे. नुकताच केरळ येथील परिवहन मंत्र्यास ९२ करोड रुपयाच्या घोटाळयाकरिता खुर्ची खाली करावी लागली हा घोटाळा उघडकीस आणला आहे अल्लाप्पूझाच्या कलेक्टर टी. वी. अनुपमा यांनी या घोटाळ्याची चौकशी आणि रिपोर्ट अनुपमा यांनीच बनविली होती. चला तर आज खासरे वर बघूया काय होते पूर्ण प्रकरण आणि कोण आहे तो मंत्री..

अल्लाप्पूझा येथील कलेक्टर अनुपमा यांनी सरकारला घोटाळया संबंधित संपूर्ण अहवाल सोपवला आहे. ज्या मध्ये परिवहन मंत्री थॉमस चांडी यांच्यावर बेकायदेशीर रित्या जमीन हडपून त्यावर रिसोर्ट बनविण्याचा आरोप लावण्यात आला आहे. या रिपोर्ट विरोधात चांडीने दाखल केलेली याचिका केरळ हायकोर्टाने खारीज केली आहे. थॉमस चांडी हे केरळ एनसीपीचे आमदार आहेत. थॉमस चांडी विजयन कॅबिनेटमधून राजीनामा देणारे आता तिसरे मंत्री आहे. थॉमस चांडी मे २०१६ मध्ये LDF च्या सरकारमध्ये मंत्री झाले होते.

कोण आहे IAS टी.वी. अनुपमा ?
अनुपमा मुळची केरळची आहे. त्यांचा जन्म मल्लापूरम येथील मरान्चेरी या गावी झाला होता. अनुपमा यांनी बिट्स पिलानी येथून इलेक्ट्रीकल इंजिनियरिंगची पदवी घेतलेली आहे. टी.वी. अनुपमा २०१० सालच्या बैचची IAS अधिकारी आहे संपूर्ण भारतात ४ नंबरची रँक त्यांनी मिळवली होती. अनुपमा यांचे वडील के.के. बालसुब्रम्हण्यम सर्कल पोलीस अधिकारी होते, २००२ साली त्यांचे निधन झाले. आणि अनुपमा यांचे पती क्लिंसटन कोच्चिमध्ये आयटी Entrepreneur आहे. अनुपमा जेव्हा फूड सेफ्टी कमिशनर होती तेव्हा त्यांनी अन्नात होणारी भेसळ याच्या विरोधात मोठ्या प्रमाणात मोहीम सुरु केली होती. १५ महिन्यात ७५० व्यापाऱ्यांवर ६ हजार पेक्षा अधिक नमुने घेऊन केस लावण्यात आल्या होत्या. या नंतर अनुपमा यांची नियुक्ती अल्लाप्पूझा येथील कलेक्टर म्हणून करण्यात आली.

IAS अनुपमा यांच्या अहवालानुसार, मंत्री चांडी यांनी जमीन बेकायदेशीर हडपली आहे आणि त्यावर रिसोर्ट बांधले आहेत. ज्यामुळे त्यांच्यावर जमीन सुरक्षा नियम कार्यवाही करण्यात यावी. मंत्री महोदयांनी भात शेतीस लागून रिसोर्टकडे जाणारा रस्ता बनविला आहे जे बेकायदेशीर आहे. हे प्रकरण उघडकीस येताच मंत्री चांडी यांनी मुख्यमंत्री विजयन यांच्याकडे राजीनामा दिला आहे.

Inspirational IAS Officer Candiate Story Dr. Saini

वयाच्या अवघ्या 16 व्या वर्षी डॉक्टर, 22 व्या वर्षी आयएएस


वयाच्या अवघ्या 16 व्या वर्षी एम्स सारख्या प्रतिष्ठित मेडिकल संस्थेच्या प्रवेश परीक्षेत यश संपादित केले. मेडिकल चे शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर अवघ्या 22 व्या वर्षी पहिल्याच प्रयत्नात आयएएस परीक्षा ही पास केली. नंतर 2 वर्षांनी आयएएस ची नोकरी सोडून दिली. आता ते गरीब व गरजू विद्यार्थ्यांसाठी मोफत क्लासेस घेतात. ते सध्या सिव्हिल सर्व्हिस मध्ये जाऊ इच्छिणाऱ्या विद्यार्थ्यांना ऑनलाईन शिकवतात. ही एका आपल्या सारख्याच सामान्य व्यक्तीची कथा आहे. ही प्रेरणादायी कथा आहे राजस्थान च्या रोमन सैनी यांची. रोमन यांनी त्यांच्या आयुष्यात ते करू इच्छिणाऱ्या प्रत्येक कामात यश संपादित केले आहे. त्यांच्या आयुष्यात त्यांना जे मनापासून आवडायचं तेच ते करायचे, हेच त्यांच्या यशाचे कारण होते. त्यांचं देशातील प्रत्येक तरुणांचं भविष्य उज्वल करण्याचं स्वप्न आहे. त्यांनी आपल्या याच स्वप्नाला पूर्ण करण्यासाठी रोमन यांनी आयएएस ची नोकरीही सोडली आहे. आता रोमन त्यांचा पूर्ण वेळ शिक्षणातील नवीन स्टार्टअप अकॅडमीला देणार आहेत.

सोपा नव्हता इथपर्यंतचा प्रवास

रोमन यांची आई एक गृहिणी तर वडील हे इंजिनीअर आहेत. एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेल्या या तरुणाला देशातील सर्वात कठीण मानल्या जाणाऱ्या स्पर्धा परीक्षेत यश प्राप्त करणे दिसतं तेवढे सोपं नव्हतं. रोमन आधुनिक भारतातील त्या तरुणांचे नेतृत्व करतात ज्या तरुणांचा खडतर प्रवासातून यश संपादित करणे हा छंद असतो. रोमन हे डॉक्टरी पेशात असोत की आयएएस अधिकारी, ते समाजातील प्रत्येक घटकाला मदत देण्याचा प्रयत्न करत असतात. ते तरुणांना सांगतात की त्यांना परीक्षा संबंधित काही अडचणी असो की अन्य कुठल्याही समस्या असो तर रोमन यांच्याशी त्यांच्या फेसबुक च्या माध्यमातून संपर्क साधू शकता.

शाळेत होते सर्वसामान्य विद्यार्थी, शिक्षणाची बिल्कुल नव्हती आवड

रोमन यांचं यश पाहून आपल्याला असे वाटेल की ते शाळेत एक टॉपर विद्यार्थी असणार. पण असे नाहीये, रोमन शाळेत अत्यंत सामन्य विद्यार्थी होते, आणि मजेशीर गोष्ट म्हणजे त्यांना शिक्षणाची बिल्कुल आवड नव्हती. त्यांच्या घरातील परिस्थिती ही खूप काही चांगली नव्हती, त्यांनी आपल्या घरातील परिस्थितीचा शिक्षणावर थोडा ही परिणाम होऊ दिला नाही. जयपूर च्या या युवकाने त्यांनी मनापासून केलेल्या प्रत्येक क्षेत्रात यश संपादित केले आहे.

16 व्या वर्षी डॉक्टर, 22 व्या वर्षी आयएएस झालेले रोमन आता आहेत एक यशस्वी उद्योजक

रोमन यांचे वडील रोमन यांच्यावर लहानपणा पासून नाराज होते. ते आपल्या वडिलांसोबत कोणत्याही सामाजिक कार्यक्रमात भाग घेत नसत. आपल्या मित्रांची वाढदिवस पार्टी असो वा कोणी नातेवाईकांचा लग्न समारंभ, रोमन नेहमी या गोष्टीपासून दूर राहत असत. रोमन हे त्यांच्याच एका दुनियेत रमलेले असायचे, व त्यातच त्यांना आनंद मिळत असे. त्यांनी आपल्या आयुष्यात त्यांना आवश्यक वाटणाऱ्या गोष्टीनाच स्थान दिले. आवश्यक न वाटणाऱ्या गोष्टींमध्ये रोमन यांनी कधीही आपला वेळ वाया घातला नाही. याच कारणामुळे त्यांनी निर्भेळ यश संपादित केले व ते आता लोकांच्या कामास येण्यासाठी पात्र ठरत आहेत.

नवीन गोष्टी शिकण्यासाठी रोमन यांना नाही वाटत लाज

शाळेत जेव्हा शिक्षक शिकवायचे तेव्हा रोमन यांना शाळेतून पळून जाण्याची इच्छा होत असे. त्यांना वाटायचे की शाळेत चांगले मार्क्स मिळवणेच सर्वकाही नाहीये. फक्त नावाला परीक्षा पास होण्यातच ते सहमत असायचे. बायोलॉजी मध्ये मजा येत असे म्हणून रोमन यांनी ची परीक्षा दिली. मनापासून अभ्यास केला आणि त्यांनी यश ही संपादन केले. सिव्हिल सर्व्हिस मध्ये जाण्याचे कारणही तेच होते, त्यांना त्या विषयाची आवड होती. लहानपणापासूनच रोमन यांना नवीन गोष्टी शिकण्याची आवड होती. महत्वाची गोष्ट म्हणजे त्यांना नवीन गोष्टी शिकण्यासाठी कोणतीही लाज वाटत नसे.

शाळेत मित्रांसोबत मिळून बनवली नवीन संकल्पना

रोमन आणि त्यांचे मित्र गौरव गुंजाल हे सोबतच ट्यूशन ला जात असत. त्यावेळेस त्यांच्या मनात ही कल्पना आली की प्रत्येक विद्यार्थ्यांला चांगले ट्युशन का नाही मिळू शकत. मग त्यांनी एक अकॅडमी सुरू करण्याचा निर्णय घेतला. अनअकॅडमी ची सुरुवात युट्युब पासून केली. जे की रोमन यांचे मित्र गौरव यांनी बनवले होते. त्यांनी आता पर्यंत 10 लाखांहून अधिक व्हिडीओ प्रसारित केले आहेत. ज्यातून 5 लाखांहून अधिक विद्यार्थ्यांना फायदा झाला आहे. आता पर्यंत 25 शिक्षक त्यांच्या सोबत जोडले गेले आहेत.

4 मित्रांनी मिळून चालू केली अन अकॅडमी

अन अकॅडमी सुरू करण्यासाठी रोमन यांनी आयएएस ची नोकरी सोडून दिली होती तर गौरव यांनी ऑनलाईन रियल इस्टेट कंपनी फ्लॅटचॅट च्या सीईओपदाचा त्याग केला.या दोघांनी त्यांचे मित्र हेमेश आणि सचिन गुप्ता यांनी मिळून अन अकॅडमी सुरू केली. अन नावाने त्यांनी वेब प्लॅटफॉर्म तयार केला आहे. लवकरच अन अकॅडमी चे स्मार्टफोन ऍप लाँच केले जाणार आहे, ज्यामध्ये प्रत्येक जण स्वतः अभ्यासाचे व्हिडीओ बनवण्यास सक्षम बनेल. या व्हिडीओच्या व्युज वर शिक्षकांची लोकप्रियता ठरवली जाणार आहे. हे व्हिडिओ आणि ऍप सर्वांसाठी मोफत असणार आहे.

सोशल नेटवर्किंग वर हिट आहेत रोमन

रोमन यांच्या व्हीडीओ आणि भाषणांना सोशल नेटवर्किंग साईट्सवर सध्या हजारो व्युज मिळतात. या व्हिडीओ आणि भाषणात ते विद्यार्थ्यांना अशा गोष्टी शिवततात ज्यामुळे ते त्यांच्या आयुष्यात भरारी घेण्यासाठी उपयोगी ठरतील. या वेबसाईटच्या माध्यमातून रोमन देशभरातील यूपीएससी च्या विद्यार्थ्यांना मार्गदर्शन करत असतात. मार्गदर्शनाचे अनेक व्हिडीओ रोमन यांनी सोशल मीडियावर पोस्ट केले आहेत. या व्हिडीओमध्ये रोमन विद्यार्थ्यांना अनेक विषयांचे मार्गदर्शन करतात व त्यांच्या प्रश्नाचे उत्तरही देत असतात. रोमन याना कधी वेळ मिळाला तर ते या परीक्षार्थींना भेटत ही असतात.

Inspirational IAS Officer Candiate Story

कॅन्सरने तिची दृष्टी नेली परंतु तिचे IAS व्हायचे स्वप्न नाही


२१ वर्षीय नागपूर येथील भक्ती घाटोळे हिचा जीवन प्रवास एका सिनेमातील कथानका सारखा आहे. वयाच्या ९व्या वर्षी तिची कॅन्सरमुळे दृष्टी गेली. परंतु तिचे स्वप्न साकार करण्यास तिला कोणी रोखू शकले नाही. आज तिचा हा प्रवास आपण खासरेवर बघूया..

अंधत्व हे केवळ शारीरिक व्यंग असून, त्याचा बुद्धीशी आणि जिद्दीशी कुठलाही संबंध नाही, हे पुन्हा एकदा सिद्ध झाले. धनंजय आणि सुषमा घाटोळे यांचं भक्ती हे दुसरं अपत्य. सुदृढ, सशक्त अन् सुंदर अशी मुलगी लहान असतानाच आईला भक्तीच्या डोळ्यांत एक काळा डाग दिसला. सुंदर जग दिसण्यापूर्वीच भक्तीने ऑपरेशन थिएटर अनुभवलं तेव्हा भक्ती होती अवघ्या सहा महिन्यांची अन् भक्तीच्या डोळ्यात होता रेटिनोब्लासटोमा अर्थात डोळ्यांचा कर्करोग. इथूनच सुरुवात झाली एका संघर्षांला!

ती दवाखान्याच्या दुष्टचक्रात अडकली. भक्तीचा उजवा डोळाही याच रोगाने ग्रासला. आईवडिलांचे अथक परिश्रम तिच्या डोळ्यासाठी खर्ची पडू लागले. किमो आणि रेडिओथेरपीच्या असह्य़ वेदना इवलीशी भक्ती सहन करत होती. एवढं करूनही डॉक्टरांना डोळा वाचविण्यात यश येत नव्हतं. शेवटी डोळा गमावण्याचा तो दिवस क्रूर काळाने उभा केला. ‘‘मला ऑपरेशन थिएटरकडे डॉक्टर घेऊन जाताना मी आईजवळ खूप रडले,’’ ती सांगते. १ एप्रिल २००४ चा तो दिवस भक्तीच्या आयुष्यात कायम अंधकार पसरवून गेला.

‘‘It is better to light candle than to blame the darkness’’ दृष्टी देणारे दोन डोळे तर आता सोबत नव्हते परंतु बुद्धिमत्तेचा तिसरा डोळा ज्याचा प्रकाश प्रज्ञाचक्षू म्हणून विकसित करायला काय हरकत आहे ? १० वर्षांच्या भक्तीने आपलं आयुष्य स्वीकारलं. दहावीत भक्तीने ९३.४५ टक्के घेऊन अपंगांमधून पहिला क्रमांक मिळविला. बोलक्या संगणकाच्या साहाय्यानं भक्ती पुस्तक वाचते, टीव्ही बघते. (ऐकते) भक्ती इतर संकटांवर मात करीत सामान्य आयुष्य व्यतीत करते, नव्हे तर ११ वीला लॉजिक आणि फ्रेंच भाषा घेऊन आपलं करिअर घडविण्याचा प्रयत्न करीत आहे.

एलएडी महाविद्यालयातील भक्ती घाटोळे हिने याच जिद्दीच्या बळावर ८७.७ टक्‍क्‍यांसह नागपूर विभागातून दुसरा क्रमांक पटकाविला. आणि आता भक्तीने नागपूर विद्यापीठात पहिला येण्याचा मान मिळविला आहे. घातोळे परिवाराकरिता हा अभिमानाचा क्षण होता जेव्हा भक्ती अतिशय आत्मविश्वासाने स्टेजवर गेली आणि तिने नागपूर विद्यापीठातून पहिला येण्याचा मान मिळविला. तिला समाज शास्त्रात सुवर्ण पदक मिळाले.

भक्तीला भविष्यात मानोसपचार तज्ञ व्हायचे आहे आणि त्यानंतर तिला IAS अधिकारी बनायचे आहे. आणि ती होणार यात कुठलीही शंका नाही कारण तिची इच्छाशक्ती प्रबळ आहे. पुढे तिचा संघर्षाचा काळ आणखी कठीण आहे परंतु ती या सर्वावर मात करणार यात शंका नाही. खासरे परिवारा कडून भक्तीला भरपूर शुभेच्छा


चारही बहीण भाऊ बनले IAS-IPS


प्रतापगढ जिल्ह्यातील लालगंज तालुक्यातील हि गोष्ट आहे अनिल मिश्रा यांच्या परिवाराची त्याची फक्त एकच इच्छा मुलांनी होऊन घराच नाव मोठे कराव. झाले सुध्दा तसेच त्याच्या चारही मुलांनी देशातील सर्वात मोठी परीक्षा उत्तीर्ण केली. आज खासरेवर बघूया त्याची हि प्रेरणादायी गोष्ट..

चार भावा बहिणीमध्ये योगेश मिश्र IAS आहेत. सध्या त्यांची पोस्टिंग कलकत्ता येथे CEO म्हणून आहे. दोन नंबर आहे बहिण क्षमा मिश्रा जी IPS आहे सध्या ती कर्नाटकमध्ये पोस्टिंग वर आहे. तीन नंबर आहे माधवी मिश्रा ती झारखंड कॅडर IPS आहे. सध्या ती प्रतिनियुक्तीवर दिल्ली येथे आहे. आणि चार नंबरला आहे लोकेश मिश्रा जो IAS आहे. सध्या तो बिहार मध्ये चंपारन जिल्ह्यात ट्रेनिंगला आहे.

भाऊ व बहिणीस प्रेरणा द्यायला पहिले स्वतः झाला IAS

साडीमध्ये क्षमा, गळ्यात शेला असलेला योगेश, निळी टी शर्ट लोकेश आणि माधवी..

सगळ्यात मोठा भाऊ योगेश सांगतो कि, IAS होण्याअगोदर तो नोयडा येथे सॉफ्टवेयर इंजीनियर होता. त्यावेळेस क्षमा आणि माधवी UPSC ची तयारी करत होत्या. रक्षाबंधन दिवशी परीक्षेचा निकाल लागला आणि पहिल्या प्रयत्नात त्या अयशस्वी झाल्या. दुसऱ्या दिवशी योगेश त्यांना भेटायला गेला आणि त्यांचा आत्मविश्वास वाढविला. आणि स्वतः ठरविले कि IAS व्हायचे ज्यामुळे लहान भावा बहिणींना प्रेरणा मिळेल. आणि केली तयारी सुरु पहिल्या प्रयत्नात IAS झालाही त्यानंतर त्याने भाव बहिणींना मार्गदर्शन केले.

दोन खोल्याचे घर, पाहुणे आल्यास राहायची पंचायत

माधवी सांगते कि, चार भावा बहिणीत वयाचा जास्त फरक नाही आहे. एका एका वर्षाने सगळे लहान मोठे आहे. जेव्हा जेव्हा लहानपणी भांडणे व्हायची तेव्हा चौघामधील एकजण भांडण मिटवायचे काम करत असे. क्षमा सांगते कि घर फार छोटे होते, पाहुणे आल्यास खूप परेशानी होत असे. आणि अभ्यास करताना हि एकमेकांना त्रास होत असे.

असा होता आयुष्याचा प्रवास

योगेश सांगतो कि, आमचे १२वि पर्यंतचे शिक्षण पैतृक येथे पूर्ण झाले हे गाव एक छोटस खेड. त्यानंतर पुढील शिक्षणा करिता मोतीलाल नेहरू राष्ट्रीय प्राद्योगिक संस्थान येथे BTech करायला पुढील शिक्षण अलाहबाद येथे घेतले. तिथेच इंजिनियरची नौकरी सुध्दा लागली.

२०१३ साली IAS झालेली क्षमा सांगते कि MA पर्यंतचे तिचे सर्व शिक्षण तालुक्याला झाले. २००६ साली तिचे लग्न सुधीर सोबत झाले. सुधीर उत्तराखंड मध्ये अधिकारी आहे. त्यांनी पुढील शिक्षण घेण्याकरिता मला प्रेरणा दिली. सुरवातीला क्षमाची निवड २०१५ मध्ये DYSP साठी झाले होते. परंतु पुढील वर्षीच ती IPS झाली.

माधवी सांगते कि तिचेही पदवी पर्यंतचे शिक्षण तालुक्यावर झाले. त्यानंतर तिने अर्थशास्त्रात पीजी तिने अलाहबाद विद्यापीठातून केले. येथील शिक्षण पूर्ण झाल्यानतर PhD करिता जेएनयु दिल्ली येथे संशोधन सुरु असताना २०१६ साली तिची IAS म्हणून निवड झाली.

सगळ्यात लहान भाऊ लोकेशने दिल्ली विद्यापीठातून केमिकल इंजिनियरची पदवी मिळविल्या नंतर कोटा राजस्थान येथे एका खताच्या कंपनीत नौकरी केली. त्यानंतर तो राज्यसेवेत BDO झाला आणि २०१६ साली UPSC पास करून IAS झाला.
धन्य ते आई वडील ज्यांनी ह्या रत्नांना मोठे केले. खासरे तर्फे यांना सलाम…

Inspirational Guidance by Dhananjay Patil Sir

पोलीस उपअधीक्षक - धनंजय पाटील


मी ग्रामीण भागातला विद्यार्थी आहे ,वडील शेतकरी आहेत .वडिलांचं शिक्षण खुप अस झालेलं नाही . त्यांना त्यांच्या गरीब परिस्थिती मुळे शिक्षण घेता आले नाही . इतिहासापासून आता पर्यंत आमच्या पाटील कुटुंबातला पहिला Graduate आहे ,गावातला पहिला क्लास १ ऑफिसर आहे हे सांगायला मला अभिमान वाटतो

पोलीस उपअधीक्षक- धनंजय पाटील यांची मुलाखत

(A) उमेदवाराचे प्रोफाईल

नाव- धनंजय हरिदास पाटील 
कोणत्या पदी निवड झाली - DySP/ACP 
मुख्य परिक्षेचा सीट क्रं-  PN005251
वय - 25
आता पर्यत मुख्य परिक्षा किती वेळा दिल्या -3
शाळेतील माध्यम- मराठी
महाविदयालयातील माध्यम- इंग्रजी
मुख्य गाव , तालुका : जिल्हा-अकोले खुर्द ,माढा ,सोलापूर

अगोदरचा काम करण्याचा अनुभव

 आणखी कोणत्या स्पर्धा परिक्षेची तयारी , त्यातील मिळालेले यश / अपयश-२०१४ चा MPSC च्या निकालामध्ये नायब तहसीलदार भेटली होती..मी Extension घेतले होते.

(B) शिक्षण

१०वी ला किती टक्के मार्क-86%
१२ वी ला किती टक्के मार्क-82.67%
पदवी कोणत्या विषयात अन किती टक्के गुण मिळाले- B.Sc (Agriculture),79.2%

प्रश्न: कुठे क्लासेस लावलेले का ? मॉक मुलाखती दिल्या का ?

उत्तर: कुठेही Commercial क्लास लावला नव्हता पण सतिश पाटील सरांच्या मार्गदर्शनाखाली अभ्यास केला.

प्रश्न: पदाचा पसंतीक्रम कोणता होता ?


1 - DySP/ACP
2 - SP(Excise) 
3 - Tahsildar 
4 - DyCEO 
5 - ACST


प्रश्न: छंद अथवा अवांतर कौशल्ये ?

उत्तर: मी तबला, पखवाज यासारखी सगळी वाद्ये वाजवतो. अभिनयाच्या वेगवेगळ्या स्पर्धा जिंकल्या होत्या

प्रश्न: स्वतःबद्दल थोडक्यात सांगा, कौटुंबिक पार्श्वभूमी ?
उत्तर: मी ग्रामीण भागातला विद्यार्थी आहे ,वडील शेतकरी आहेत .वडिलांचं शिक्षण खुप अस झालेलं नाही .
त्यांना त्यांच्या गरीब परिस्थिती मुळे शिक्षण घेता आले नाही . इतिहासापासून आता पर्यंत आमच्या पाटील कुटुंबातला पहिला Graduate आहे ,गावातला पहिला क्लास १ ऑफिसर आहे हे सांगायला मला अभिमान वाटतो

प्रश्न: स्पर्धा परिक्षेच्या क्षेत्रात येण्याचा निर्णय कशामुळे घेतला ?
उत्तर: मी लहान असतांना आमच्या शाळेमध्ये एक तहसिलदार आले होते. त्यांच्या मुळे मी त्यावेळीच ठरवलं होत कि मी पण असा अधिकारी होणार.

प्रश्न: स्पर्धा परिक्षेची तयारी करताना अनिश्चितता खूप आहे, सुरवात विदयार्थ्याकडून जोरात होते परंतु अभ्यासामध्ये सातत्य मात्र राहत नाही तर तुम्ही हे सातत्य कसे ठेवले? विदयार्थ्याना तुम्ही याबाबत काय सांगाल ?
उत्तर: स्पर्धा परिक्षा एकदम सोप्या परीक्षा आहेत ,अवघड आहे ते आपल तरुण वय ...त्या विद्यार्थ्या मध्ये
शिस्त,सातत्य ,चिकाटी ,जिद्द ,मेहनत करण्याची तयारी हवी .ही जर पंचसूत्री लक्ष्यात ठेवली तर तुम्ही यशस्वी झाल्याशिवाय राहणार नाही.

प्रश्न: मागील प्रयत्नात अपयश येण्यामागे कोणत्या गोष्टी कारणीभूत ठरल्या ? मग तुम्ही या प्रयत्नात यश मिळविण्यासाठी काय बदल केले ?
उत्तर: मी MPSC चे ३ attempt दिले ,पहिल्या मुख्य परीक्षेला मी पूर्व परीक्षेचा निकल येईपर्यंत अभ्यास केला नाही 
निकालाची वाट पाहत राहिलो ,त्या मुळे उरलेल्या दिवसांमध्ये माझा नीट अभ्यास झाला नाही ,
पण ती चूक मी सुधारली ...निकालाची वाट न पाहता अभ्यास सुरु केला आणि 
पुढील २ परीक्षांमध्ये २०१४ ला नायब तहसिलदार व २०१५ ला DySp/ACP पदी नियुक्ती झाली

प्रश्न: मुख्य परिक्षेची तयारी करताना Test Series लावली होती का? लावली असेल तर कोणती ?
उत्तर: मी Test Series लावली नव्हती . क्लास च्या approach मध्ये आणि MPSC Mains च्या approach मधे फरक असतो

प्रश्न: तुमचे राज्य सेवा पूर्व परिक्षा २०१५ मधील दोनी विषयांचे गुण सांगू शकाल ?
GS I - 84
GS II - 83

प्रश्न: राज्य सेवा मुख्य परिक्षा २०१५चे विषयानुसार गुण सांगू शकाल का ?
GS I - 62
GS II - 56
GS III - 58
GS IV - 61
Marathi - 61 
English - 54

प्रश्न: मुख्य परिक्षेची तयारी करताना कोणती Strategy तुम्ही ठेवली होती विषयानुसार सांगितली तरी चालेल ?

उत्तर: Question Paper ,Syllabus नेहमी बरोबर ठेऊन अभ्यास करावा. प्रत्येक विषय किती गुणांना आहे पाहून त्याला वेळ द्यावा 
उदाहरणार्थ भूगोलाचे 8०-१०० प्रश्न असतात तर इतिहासाचे ४०-६० दरम्यान प्रश्न असतात म्हणून भूगोलाला इतिहासापेक्षा जास्त वेळ दिला पाहिजे 
अशी strategy इतर विषयातह ..

प्रश्न: मुख्य पारिक्षेत वस्तुनिष्ठ स्वरूपाचा प्रश्नपत्रिकेत प्रश्न सोडविताना संदिग्धता असते ,तर अशा संदिग्ध प्रश्नाची उत्तरे देताना तुम्ही काय काळजी घेतली ?
उत्तर: Attempt १२०- १३० च्या पुढे नसावा 

IAS Success Story Inspirational

पिता को एक हस्ताक्षर के लिए कलेक्टर कार्यालय की ठोकरें खाता देख बेटी खुद ही बन गई IAS ऑफिसर ! 


आज हमने चाहे कितनी ही तरक्की क्यूँ न कर ली हो डिजिटल इंडिया में रहने के बावजूद भी आज किसी आम आदमी को सरकारी दफ़्तर में किसी काम के लिए बड़े साहब के दस्तख़त करवाने हो तो ना जाने कितने चक्कर काटने पड़ते हैं, कितने सवालों से रूबरू होना पड़ता है, कितने ही लोगों की जी हुज़ूरी करनी पड़ती है, तब जाकर कही एक दस्तख़त मिलता है। क्या करे नौकरशाही का अंदाज ही कुछ ऐसा है, बड़े अधिकारियों का रवैया तो बहुत सहज होता है परन्तु उन तक पहुँचने के लिए जिन सीढ़ियों से गुजरना पड़ता है वो बेहद ही कठिन होती है, आज हम एक ऐसी ही बच्ची की कहानी आपको बताने जा रहे हैं जिसने अपने पिता को सरकारी दफ्तरों के चक्कर काटते हुए लाचार और परेशान देखा।

पिता को एक हस्ताक्षर के लिए कई दिनों की जद्दोजहद करते देख उस बच्ची ने ठान लिया कि एक दिन बड़ी होकर उसे एक काबिल कलेक्टर बनना है और सभी की मुश्किलों को दूर करना है, जो परेशानी उसके पिता ने देखी वो परेशानी किसी और पिता को ना देखनी पड़े। हमारी आज की कहानी आईएएस अधिकारी रोहिणी भाजीभाकरे के इर्द-गिर्द घूम रही है।

बहुत साल पहले महाराष्ट्र के सोलापुर जिले में एक किसान सरकारी दफ्तर के नीचे से लेकर ऊपर तक अपने दस्तावेजों पर हस्ताक्षर करवाने के लिए दौड़-धूप कर रहा था, तब उस किसान की बेटी ने उनसे पूछा कि “पिताजी आप क्या कर रहे हैं? आपको क्यूँ इतना परेशान होना पड़ रहा है? आम जन की परेशानी खत्म हो ये सुनिश्चित करने की जिम्मेदारी किसकी है? तब उसके पिता का जवाब था, जिला कलेक्टर। इस एक शब्द ने उस बच्ची के दिलो दिमाग पर गहरी छाप छोड़ी। उस वक़्त रोहिणी केवल 9 वर्ष की थी। गौरतलब है कि सरकार द्वारा किसानों के लिए कुछ घोषणाएँ की गयी थी और उन्हीं घोषणाओं का लाभ प्राप्त करने के लिए उन्होंने अपने पिता को संघर्ष करते देखा था। रोहिणी के बाल मन ने उसी समय यह संकल्प कर लिया कि जिनके हस्ताक्षर के लिए उनके पिता को इस तरह भटकना पड़ रहा है एक दिन वो वही अधिकारी बनेंगी।

"“मेरे पिता 65 वर्ष से समाजसेवक हैं। जब मैंने उन्हें बताया कि मैं कलेक्टर बनना चाहती हूं तो उन्होंने बोला कि मेरी सलाह है कि तुम जब एक कलेक्टर बन जाओ तो यह सुनिश्चित करना कि तुम हमेशा जरुरतमंदों की मदद करो।“

उस घटना के ठीक 23 साल बाद रोहिणी ने अपने सपने को साकर कर दिखाया और तमिलनाडु राज्य के सेलम जिले को 170 पुरुष आई.ए.एस के बाद पहली महिला कलेक्टर रोहिणी के रूप में मिली। पिता की बात को शिरोधार्य करते हुए रोहिणी ने अपने कार्य क्षेत्र में कदम रखा। अपनी प्रशासनिक क्षमताओं के साथ–साथ उन्होंने नौकरी के दौरान अपनी बोल चाल की भाषा को भी निखारा है और अब तो वे मदुरई जिले में फ़र्राटे से तमिल भी बोल लेती हैं। 32 साल की रोहिणी का स्थानांतरण सेलम में सामाजिक योजनाओं के निदेशक के पद किया गया। इस पद पर नियुक्ति से पूर्व रोहिणी मदुरई में जिला ग्रामीण विकास एजेंसी में अतिरिक्त कलेक्टर और परियोजना अधिकारी के पद पर नियुक्त थी।

रोहिणी अपने काम और शालीन व्यवहार के चलते लोगों के बीच बेहद लोकप्रिय हैं। रोहिणी कहती हैं कि ‘मैंने सरकारी स्कूल में अध्ययन किया है और मेरी इंजीनियरिंग की पढ़ाई एक सरकारी कॉलेज से हुई, साथ ही मैंने सिविल सेवा परीक्षा में कोई निजी कोचिंग की सहायता भी नहीं ली। मेरे अनुभव ने मुझे यह यकीन दिलाया है कि हमारे सरकारी स्कूलों में भी बहुत अच्छे शिक्षक हैं और यदि कोई कमी है तो केवल बुनियादी सुविधाओं की।” रोहिणी की ख़ासियत है कि वे अपने प्रत्येक कार्य को सूझबूझ और सोच विचार के बाद ही करती हैं। यहाँ तक की कहने के पहले कुछ सेकंड रुकती हैं और अपने विचारों को पुन: एकत्रित कर अपनी बात को स्पष्ट करती हैं।

"अपनी जिम्मेदारी के बारे में रोहिणी का मानना है कि जिले की पहली महिला कलेक्टर होने के साथ-साथ कई सारी जिम्मेदारियां अपने आप ही आ जाती है। मैं अपनी जिम्मेदरियों को महिला सशक्तिकरण के संकेत के रूप में देखती हूँ।”

वर्तमान समय में रोहिणी सेलम के लोगों को और विद्यालयों में जाकर स्वछता के लिए जागरूक करने का अपना दायित्व निभा रही हैं। क्योंकि स्वछता और स्वास्थ्य संबंधी दो ऐसी समस्याएँ हैं जिनसे निपटना आवश्यक है। रोहिणी जैसी अधिकारी जो जनता के लिए कार्य करती हैं, उनका स्थान अपने मन में जनता स्वयं निर्धारित करती है, इन अधिकारियों के पास वो शक्ति है जो आम लोगों की मुश्किलों का खात्मा कर सकती है और रोहिणी जैसी अधिकारी अपने दायित्वों को भलीभांति पूरा करते हुए समाज में मिसाल पेश कर रही हैं।

Inspirational Ansar Shaikh Success Story

ऑटो चालकाचा मुलगा ते IAS अधिकारी


ऑटो चालकाचा मुलगा ते वयाच्या २१ व्या वर्षी IAS अधिकारी त्याच्या घरी एवढी गरिबी होती कि त्याच्या वडिलांनी त्याला चौथ्या वर्गात असताना शिक्षण सोडायला सांगितले. वडिलाला मदत म्हणून त्याने एका हॉटेल मध्ये काम करणे सुरु केले. सोबतच शिक्षण सुरु त्याची ती जिद्दच होती परंतु आयुष्यात करायचं काय हे त्यालाही माहिती नव्हत.प्रत्येकाला आयुष्यात एक कीक (प्रेरणा) मिळते. अचानक एक दिवस वडिलाला एका उच्चपदस्थ अधिकार्याने पकडून विनाकारण घरकुल योजेंचा चेकदेण्याकरिता त्रास दिला त्या दिवशी याने ठरविले आपल्याला अधिकारी व्हायचं आहे.त्या मुलाचे नाव –अन्सार शेख गाव – जालना (महाराष्ट्र)UPSC प्रयन्त – पहिल्याच संधीत IAS वय – २१ वर्षश्रेणी – ३६१ अन्सारला स्वतःचे घर सुध्दा रहायला नव्हते. जालना येथे दारिद्र रेषेच्या खाली मिळणाऱ्या घरकुलात तो राहत होता. मुस्लिमांना नौकरी कोणी देत नाही हे वडिलांना वाटायचे. यामुळे एक दिवस त्याचे वडील सरळ जिल्हा परिषद शाळेत जाऊन बोलले कि याला शाळेतून काढायचं परंतु त्याचे शिक्षक पुरषोत्तम पडूळकर यांनी या गोष्टीला विरोध केला व अन्सारची शाळा वाचवली. अन्सार आजही त्याच्या शिक्षकास देवा समान मानतो ते नसते तर मी नसतो हे नेहमी बोलताना तो बोलतो. आई शेतात रोजमजुरी करत होती.पुणेला शिक्षण घेत असताना अन्सारला त्याचा भाऊरोजमजुरी करून पैसे पाठवायचा पैस्याची कमी पडल्यास अनासारला त्याची आई शेतात काम करून मदत करायची. दहाव्या वर्गात MSCIT शिकण्याकरिता धाब्यावर सुध्दा अन्सारणे काम केले. सकाळी ८ ते रात्री ११ पर्यंत तो काम करयचा. दोन तासाची मध्ये सुट्टी मिळायची यामध्ये अन्सार जेवण व कम्प्युटर शिकायचा.संपूर्ण अन्सारच्या खानदानीत अन्सार पहिला आहेज्याने पदवीचे शिक्षण पूर्ण केले. अनिस शेख अन्सारचा लहान भाऊ ६ व्या वर्गात असताना नापास झाला त्याने तेव्हा ठरविले मला आता शिकायचे नाही अन्सार हुशार आहे त्याला शिकवायचे व अन्सार अभिमानाने सांगतो कि माझ्या लहान भावाने माझे शिक्षण पूर्ण केले. १० वी,१२वी व पदवी सुरु असताना अन्सारणे बाहेर काम करून शिक्षण पूर्ण केले परंतु UPSC परीक्षेचे शेवटचे दोन वर्ष अन्सारणे बाहेर काम केले नाही त्यामुळे अनिस वर या काळात प्रचंड दबाव होता.अन्सारच्या वडिलाला अन्सार IAS झाल्यनंतर हे सुध्दा कळत नव्हत. अन्सारच्या वडिलाने शिक्षणाकरिता आटो सुध्दा विकायचा निर्णय घेतलाहोता. दहाव्या वर्गातील त्याचे शिक्षक मापारी सर MPSC परीक्षा पास झाले त्यावेळेस अन्सारला स्पर्धा परीक्षा बाबत कळल. माझ्यकडे हरायला तर काही नाही म्हणून मी मोठी परीक्षा निवडली UPSC…आणि वयाच्या २१ व्या वर्षी ती परीक्षा पास होऊनअन्सारने इतिहास रचला. १०६८ पैकी ३४ मुस्लीम मुले UPSC पास झाले त्यापैकी अन्सार एक आहे.अन्सारचा मित्र मुकुंद सांगतो कि UPSC रिझल्ट लागल्यावर मी अन्सारला पहिला निरोप दिला कि तू पास झाला. अन्सार आनंदात होता परंतु तेव्हा तेव्हा सुध्दा आनंद व्यक्त करायला त्याच्याकडे पैसे नव्हते. सर्व मित्रांनी त्याला तेव्हा पार्टी मिळून पार्टी दिली.अन्सार म्हणतो मी गरिबी जगून सुध्दा IAS झालो तुम्ही सुद्धा होऊ शकता