Inspirational Surabhi Gautam  Success Story

जिल्हा परिषदेची शाळा ते IAS अधिकारी सुरभी गौतम


8263   23-Dec-2017, Sat

लोक खरे सांगतात, मुलाचे पाय पाळण्यात दिसतात. अशीच काही सतना तालुक्यातील अमदरा गावातील सुरभी गौतम यांची कथा आहे. सुरभीचे वडील मैहर सिविल कोर्टमध्ये वकील आहे आणि आई डॉक्टर सुशीला गौतम अमदरा येथे शाळेत शिक्षिका आहे. सुरभी लहानपणापासून अभ्यासात हुशार आहे. दहावीत सुरभीला ९३.४% एवढे गुण मिळाले होते. हेच ते गुण आहेत ज्या गुणामुळे सुरभीच्या यशाचा पाया रचला होता. हे मार्क मिळविल्यानंतर सुरभीने कलेक्टर होण्याचे स्वप्न बघितले. आणि हे स्वप्न सत्यात उतरविण्याकरिता तमाम एशो आराम पासून ती दूर गेली. चला आज खासरेवर तिचा हा प्रवास बघूया.

सुरभी चे गाव अमदरा एक छोटेस खेड आहे. अमदरा येथूनच तिने १२वी पर्यंतचे शिक्षण घेतले. १२वी पर्यंत तिने सरकारी शाळेतच शिक्षण घेतले. या शाळेत मुलभूत सुविधा सुध्दा नव्हत्या त्या शाळेत तिने शिक्षण पूर्ण केले. सुरभीच्या गावात वीज आणि पाण्यासारख्या मुलभूत सुविधा नव्हत्या तर परिपूर्ण शिक्षण दूरच राहिले. ती सांगते कि लहानपणी ती दिव्यात अभ्यास करत असे. बारावी नंतर तिने इंजिनियरिंग प्रवेश परीक्षा दिली आणि त्यामध्ये चांगले गुण घेऊन तिने परीक्षा उत्तीर्ण केली. त्यानंतर सुरभीने भोपाळ येथून इलेक्ट्रोनिक आणि कम्युनिकेशन मध्ये इंजिनियरिंग पदवी पूर्ण केली. इथे सुध्दा सुरभीने पहिला नंबर मिळवायची सवय सोडली नाही तिने सुवर्ण पडत घेत विद्यापीठातून पहिला नंबर मिळविला. कॉलेजनंतर सुरभी ने BARC मध्ये वैज्ञानिक म्हणून नौकरी केली त्यानंतर सुरु झाली घोडदौड परीक्षा पास होण्याची एका वर्षात सुरभी ने SAIL, GATE, ISRO, MPPSC PRE,SSC LGL, Delhi Police आणि FCI एवढ्या परीक्षा चांगल्या मार्काने पास केल्या. २०१३ मधील IES परीक्षेत सुरभीने पूर्ण भारतातून पहिला नंबर मिळविला. आणि त्यानंतर आता २०१६ साली सुरभी संपूर्ण भारतात ५०वी rank मिळवून IAS झाली आहे. सुरभी प्रमाणे यश फार कमी लोकांना मिळते. तिने परीक्षा सुध्दा पहिल्याच प्रयत्नान पास केली.

सुरभी लहानपणापासून एक जवाबदार आणि मोठे स्वप्न बघणारी मुलगी आहे. ती सांगते या सर्व गोष्टीची प्रेरणा तिला पालकाकडून मिळत होती. सुरभीने कधीही कोणत्या विषयाची शिकवणी वर्ग लावला नाही. स्वतः अभ्यास करून तिने शिक्षण पूर्ण केले. शाळेत तिला वेळेवर कधी पुस्तके मिळत नसे किंवा पूर्ण सुविधा मिळत नव्हत्या. ती सांगते कि तिला ह्या सुविधा मिळत नसे म्हणून तिला मोठे काम करायची प्रेरणा मिळाली. लहानपणी तिला चित्रकलेची देखील आवड होती. स्केचिंग, रांगोळी आणि भरतकाम तिला चांगल्या प्रकारे जमते. १२ वी पर्यंत ती संपूर्ण गावाकरिता सेलेब्रिटी होती आणि आत्ताही आहे. लोक म्हणायचे हि मुलगी काहीतरी मोठे काम करणार आणि तिने आज हे काम पूर्ण केले आहे.

One life made life - Prachi Bhivse

एका गुणाने आयुष्य घडविले - प्राची भिवसे


10210   17-Dec-2017, Sun

कोल्हापूर - एसटीआय आणि राज्यसेवा परीक्षेत एका गुणाने मागे पडले आणि ते जिव्हारी लागले. एवढा अभ्यास करून एका गुणाने गुणवत्ता यादी हुकल्याची खंत लागून राहिली. त्यातून निराश न होता पुन्हा जिद्दीने अभ्यास केला आणि विक्रीकर निरीक्षक परीक्षेत राज्यात पहिली आले, याचा निश्‍चित अभिमान असल्याचे प्राची सखाराम भिवसे हिने सांगितले.

एसएससी बोर्डजवळील पद्मा कॉलनीतील रहिवासी असलेल्या भिवसे कुटुंबीयांचा आनंद गगनात मावत नव्हता. प्राची राज्यात पहिली आल्याची बातमी समजताच नातेवाईकांसह परिसरातील नागरिकांनी तिच्या अभिनंदनासाठी गर्दी केली. प्राचीचे वडील कामानिमित्त परगावी होते. आपल्या यशात सर्वाधिक वाटा वडिलांचा असल्याचे तिने नमूद केले.

आई सुनीता म्हणाल्या, की प्राची एका गुणाने मागे पडली, त्या वेळी आम्हालाही क्षणभर विश्‍वास बसला नाही. त्या दिवशी रात्री आम्हाला झोप लागली नाही. पहिली ते बारावीपर्यंत तिने कधीही क्रमांक सोडला नाही. एका गुणाच्या अपयशानंतर नंतर तिने ज्या जिद्दीने अभ्यास केला, त्याला तोड नाही. प्राचीची बहीण स्मिता मोहिते याही आजच्या आनंद सोहळ्यात सहभागी झाल्या.

प्राची म्हणाली, ‘‘दहावीला ९६.५ टक्के गुण मिळवून विभागात पहिली आले. बारावीला ९५.६७ टक्के गुण मिळवून पहिला क्रमांक मिळविला. पदवीचे शिक्षण सांगलीतील वालचंद अभियांत्रिकी महाविद्यालयात झाले. इलेक्‍ट्रॉनिक्‍समध्ये बी. टेक. पदवी घेतली. जानेवारी २०१७ मध्ये मंत्रालयात सहायक म्हणून रुजू झाले. वेगळे काही तरी करण्याची इच्छा असल्याने तेथेही मन रमेना. ८ मार्चला एसटीआय आणि १६ मार्च २०१७ ची पोस्ट केवळ एका गुणाने हुकली. नोव्हेंबर २०१७ च्या परीक्षेत प्रतीक्षा यादीद्वारे निवड झाली. एसटीआयमध्ये राज्यात पहिली आल्याची बातमी समजली आणि आठ महिन्यांपासून जे परिश्रम घेतले, त्याचे खऱ्या अर्थाने सार्थक झाले.’’

‘‘स्पर्धा परीक्षा सर्वांचीच परीक्षा पाहते. आजही जे मुले-मुली आपली भवितव्य अनुभवत आहेत, त्यांनी एक-दोन गुणाने मेरिट हुकले म्हणून निराश न होता प्रयत्न कायम ठेवावेत. एक ना एक दिवस निश्‍चित यश मिळते, यावर विश्‍वास ठेवावा,’’ असे आवाहनही प्राची भिवसे हिने केले.

Inspirational Story of Sudhir Jadav

प्रेरणादायी कहाणी


8372   15-Dec-2017, Fri

उनाड पोरगं सुधीर शंकर जाधव यु पी एस सी परीक्षेत महाराष्ट्रात नववा. थक्क करणारा प्रवास नक्की वाचा.
सैन्यातील शंकरची शिमल्याला बदली झाली. सगळा प्रपंचा न्यायला जीवावर आलेलं. पण इलाज नव्हता. सीमेवरच्या सैनिकांचं हेच जिणं.
शंकरने गावी फोन केला. "मी उद्याच्या ट्रेनने शिमल्याला जातोय. मंगळवारी ड्युटीवर हजर व्हायचे आहे. सगळा पसारा बांधलाय. तिथं पोहोचल्यावर फोन करतो. सुधीर कुठं आहे? अभ्यास कसा आहे? सुजाता कुठं आहे? तिचा अभ्यास कसा आहे? ऊस कसा आहे? अाण्णा शेताकडे जातात का? त्यांची तब्बेत कशी आहे? आई आता चालतीय का? म्हादू ट्रॅक्टर वर जातोय का?
शंकर मिलिट्रीत भरती होऊन 15 वर्ष झालेली. आता चार पाच वर्षात रिटायरमेंट. नंतर गावाकडं कायमचं जायाचं. वर्षात दोन दोन बदल्या. प्रमोशने. कुठंच स्थिर नाही. म्हणून शंकरने बायका पोरं गावाकडं ठेवलेली. शेताकडे लक्ष राहतयं. पोरांना दूध दुभतं मिळतंय. चांगलं शिक्षण मिळतंय.
सुधीर यंदा 12 वीत होता. सुजाता 10 वीत. त्यांची परीक्षा जवळ आलेली. मालन त्यांना काही कमी पडू देत नव्हती. सुधीर कधीतरी हट्ट करायचा. मालन तो पूर्ण करायची. शंकर मालनला म्हणायचा, "दोन पोरं हीच आपली प्रॉप्रर्टी. दोन पोरं हीच आपली जायदाद. म्हातारपणाची काठी. रिटायर होऊन मी गावाकडं आलो कि निवांत राहणार. माझा वाघ तोपर्यंत नोकरीला लागल. त्यानं कलेक्टर व्हावं हे आपलं स्वप्न तो पूर करणारच. तो नोकरीला लागला कि आपल्या दोघांना एकच काम. चांगली सून आणि चांगला जावाय बघायचा".
मालन हसायची. म्हणायची, "तुमाला स्वप्नं बघायची लई सवय. पण असं झालंच नाही तर" ?? शंकर म्हणायचा, "अशुभ बोलू नकोस. आपण आपल्या पोरांसाठी केलेलं कष्ट वाया नाही जाणार. ती आपल्याच रक्तामांसाची आहेत."
तुला आठवतय? सुधीर तिसरीत होता. तुम्ही सगळी सुट्टीला एर्नाकुलमला आला. आठ दिवसांनी तुम्हाला परत पाठवलं. गावी आल्यावर त्याला कावीळ झाली. मी रजा टाकून आलो. डॉ. वडवेकरांच्यात अँडमिट केेलं. डॉक्टर म्हणाले, "कावीळ मेंदूपर्यत गेली तर अवघड आहे. मी प्रयत्न करतोय. परंतू......
मी हबकलोच. पण तरी डॉक्टरना सांगितलं, "कितीही पैसा लागू दे. नोकरीचा सगळा पैसा खर्चीन. माझ्या वाट्याची सगळी जमीन विकीन. पण माझ्या पोराला वाचावा". मालु.. तुला कधी बोललो नाही. पण त्या आठ दिवसात मी रात्रभर जागा असायचो. पोराच्या काळजीनं राञी उशी ओलि व्हायची...आणि तू म्हणतेस तस घडलंच नाही तर ?
गावी आलं कि शंकर दोन्ही पोरांना घेऊन शेतात जायचा. जाताना सुधीरला ट्रॅक्टर चालवायला द्यायचा. कधी पंढरपूर तर कधी म्हाळसोबाला जायचा. कधी पिक्चरला न्यायचा.
रजा संपली कि शंकरला भरून यायचं. बायका पोरं सोडून जायाला नको वाटायचं. सुधीरला म्हणायचा, तू शिकून कोण होणार? तो म्हणायचा, कलेक्टर. शंकरची छाती फुगायची. सुधीरला जवळ घेवून म्हणायचा, अभ्यास कर. खूप मोठा हो. आमचं नाव काढ. मी आणि तुझ्या मायनं उभा केलेल्या जायदादीचा तूच मालक होणार आहेस. तुझ्या आणि सुजाताच्या शिक्षणासाठी आम्ही रक्ताचं पाणी करू. कायबी कमी पडू देणार नाही. सुजाताच्या पाठीवर, तोंडावर हात फिरवायचा. सुधीरला मीठीत घेऊन डोकं कुरवाळायचा. काळजावर दगड ठेवून सगळ्यांचा निरोप घ्यायचा..
सुधीरची 12 वीची परीक्षा सुरु झाली. शंकर सकाळ संध्याकाळ फोन करायचा. पेपर कसा गेला? सगळा लिहिला का? वाचलेलं सगळं आलतं का? जीवाला एकच घोर, सुधीरला चांगले मार्क्स पडायला पाहिजेत.
बुधवारी सुधीरचा शेवटचा पेपर होता. दुपारी 2 वाजता पेपर सुटला. 3 वाजले तरी सुधीर घरी घरी आला नव्हता. मालन वाट बघत होती....आणि अचानक त्याच्या मित्राचा फोन आला. तुमच्या सुधीरला पोरांनी मारलय. लवकर या. शिवाजी चौकात तो पडलाय. मालनला धस्स झालं. ताबडतोब त्या उठल्या. शिवाजी चौकात गेल्या. सुधीर खाली पडलेला. कापडं फाटलेली. सायकल गटारात पडलेली. दफ़्तर विस्कटलेलं. मालननं त्याला उठवलं. बरीच माणसं जमलेली. वह्या, पुस्तकं, सायकल सगळं घेऊन मालनने गर्दीतून वाट काढली.
घरी आल्यावर मालनने शंकरला फोन केला. सुधीर सायकलवरनं पडलाय. लवकर या. दुसऱ्या दिवशी शंकर रजा टाकून आला. विचारपूस करायला लागला. एवढ्यात दोन पोलीस आले. सुधीरला स्टेशनात घेऊन गेले. पाठोपाठ शंकर आणि मालनही गेले.
पोलिस स्टेशनात 10-12 पोरं. त्यांची चौकशी चाललेली. दोन तासांनी पोलिसांनी शंकरला आत बोलावलं. हा मुलींच्या भानगडीतला सारा प्रकार आहे. यावेळी त्याला सोडतोय.
तुमचं लक्ष नाही पोरावर. पुन्हा सापडला तर गुन्हा नोंद होईल. करियर बरबाद झाले तर कोण जबाबदार?
शंकर सुधीरला घेऊन घरी आला. काळीज फाटलेलं. स्वप्नांचा चुराडा झालेला. ज्याच्या जीवावर म्हातारपण घालवायच ते उंडगाळ निघालं. त्याला उंडगा नाद लागला. वाटलं होतं नाव काढल. 12 वीला जिल्ह्यात पहिलां येईल. पुढं मागं कलेक्टर होईल. लाल दिव्याची गाडी. मागं पुढं शिपाई. भोंग्याच्या गाड्या. गावात घरापुढं गाड्या लागतील. आमची जिंदगी सार्थकी होईल. ऊन म्हणलं न्हाई, तहान म्हणली न्हाई. राबतच राहिलो. मालन शेतावर आणि मी सीमेवर.
सुधीर 6 वीत होता. बाटुक काढताना मालनच्या पायात सड घुसला. रक्तबंबाळ पाय घेऊन दिवसभर राबत होती. का तर सुधीरच्या शाळेचा खर्च. 12 वी नंतर पुण्याला यू पी एस सी ला पाठवायचा. जरूर तर मुंबईला. पण कलेक्टर करायचा...आणि ....पोरगं पोरींच्या मागं लागलेलं..शंकरचं मस्तकच उठलं. जीवनात राम उरला नाही. स्वप्नांचा कोळसा झाला. आता राबण्यात काय अर्थं आहे?? झिजायचं तरी कशाला? शंकर काहीच बोलला नाही. बरोबरीला आलेलं पोरगं. मारून तर काय उपयोग? रात्री झोप लागली नाही. दोन मोठे पेग मारले. फॅनकडे बघत तसाच पडून राहीला.
दुसऱ्या दिवशी पोराला घेऊन शंकर शेतात गेला. पोरगं घाबरून गेलेलं. आता मार खावा लागणार. मिलटरीतला बाप. हतोड्यासारखा हात. शाळापण बंद होणार. नुसत्या विचारानं थरथर कापायला लागलं.
नारळी आंब्याखाली दोघेजण बसली. अर्धा तास शंकर काहीच बोलला नाही. नंतर त्याने मुलाला जवळ घेतलं. डोक्यावर हात फिरवत म्हणाला, या वयात अशा चूका होतात. पण तू करशील असं वाटलं नव्हतं. तू तर कलेक्टर व्हायचं ठरवलयस. लाईन मारत मारत कोण कलेक्टर झालेलं ऐकीवात नाही,,पोरा...या वयातलं प्रेम झूठ असतं. वासनेचा खेळ असतो सारा.. भादव्यात एका कुत्रीमागं 10-12 कुत्री लागतात. कळवंड करतात. त्यात काही मरतात. काय फरक त्यांच्यात आणि आपल्यात? मरायचं तर देशासाठी मर. मार खायचा तर आई बापाच्या नावासाठी खा. अभ्यासासाठी जेवण कमी केलस. खेळ बंद केलास. मित्रांकडे जाणं बंद केलस. पिक्चर बंद केलास. तसा ह्यो नादपन 5-7 वर्ष बंद केलास तर खूप मोठा होशील. तू फक्त ठरवलं पाहिजेस. एकदा ठरवलं कि डोक्यात तोच विषय राहतो.. शेवटी तो नाद हा दोन मांड्यांच्या मध्ये नसतो तर डोक्यातच असतो.
18 ते 25 वयातल्या वासनेला सिनेमावल्यानी प्रेम म्हणलं. प्रेम ब्रिम खोटं सारं... हे वय सोडून राहिलेल्या आयुष्यात प्रेम असतं कि नसतं? दोन्हीत फरक काय? आंधळ करतं ते प्रेम नसतं. आंधळं करतं ती वासना असते. ज्यांना आई बाप नाहीत, ज्यांना कुणी बघणारं नाही. त्यांनी साथीदार स्वतः शोधणं ठीक आहे. पण तुझ्यासारख्यानं
...आम्ही कुठं गेलोय काय? आम्हाला तुझ्या साथीदाराबद्दल कळणार नाही का? करिअर केलस तर पोरी मागं लागतील. नाहीतर तुलाच मागं लागावं लागेल. तू ठरव काय करायचं ते. नंतर शंकर काहीच बोलला नाही. अबोला धरून दोघेही घरी आले.
12 वीचा निकाल लागला. सुधीरला 64% मार्क्स पडले. त्याने शंकरला फोन केला. निकाल लागला. पुण्याला जाऊ का ? शंकर कोरडेपणानं म्हणाला "बघ तुझ्या बेतानं......."
मालनला वाटायचं सुधीरने इथच कुठंतरी अँडमिशन घ्यावं. अभ्यास करावा. पण त्याची इच्छा पुण्याला जायची होती. सुधीर पुण्याला गेला.
पोराला पुण्याला जाऊन 2 वर्ष झाली. शंकरने स्वेछानिवृती घ्यायचं ठरवलं. नोकरीत मन रमत नव्हतं. घराकडं जायला पण पूर्वीसारखं भरून येत नव्हतं. वाटायचं मालुला घेऊन दूर कुठतरी जावावं.
शंकर कायमचा गावी आला. शेतातील कामे करू लागला. कधीतरी पोराचा फोन यायचा. फी भरायची आहे . पैसे पाठवा. बाकी काही विचारपूस नाही. शंकर जास्तच उदास व्हायचा.
बुधवारी उसाची लागण करायची होती. शंकर शेतात सार्टी सोडत होता. ट्रँक्टरमागं गडी तन वेचित होता.... आणि लांबून सुजाता येताना दिसली..धापा टाकत...पळत...शंकरच्या काळजाचं पाणी झालं. मालनला काही झालं का काय? शंकरने ट्रँक्टर बंद केला. खाली उतरला. तोवर सुजी जवळ आलेली. तिला बोलता येत नव्हतं. घामाघुम झालेली. धाप लागलेली.
शंकरने विचारलं, काय झालं? सुजाताने हातातली पिशवी शंकरपुढं टाकली आणि गप्पकन खाली बसली...शंकरने पिशवी बघितली...त्यात पेपर होता...पेपरात पहिल्या पानावर ठळक बातमी होती...यु पी एस सी परीक्षेत सुधीर शंकर जाधव महाराष्ट्रात नववा...... शंकरनं पेपरासहित पोरगिला गच्चं मिठीत घेतलं. वादळात मोठं झाड हालावं तसा तो गदगदायला लागला. आनंदाला पारा उरला नाही. शंकरच्या दोन्ही डोळ्यातल्या पाण्यानं पोरगीचं डोळे ओलचिम्ब झालं.....!
मुलांचे आयुष्य घडवायचे असेल तर अशा प्रेरणा देणाऱ्या गोष्टी आपल्या मुलांना सांगा. कारण आपण शिक्षक आहोत .

Egg vendor who cracked civil service exams

Egg vendor who cracked civil service exams


3225   20-Nov-2017, Mon

He sold eggs, worked as a vegetable vendor and even mopped the floors of an office to earn a living during his struggling days in Delhi.

Sheer grit and hard work only helped Manoj Kumar Roy, who hails from Bihar, brave all odds and bag the 870th rank in the coveted central services exam in 2010.

Roy, 35, - now an Indian Ordnance Factory Service (IOFS) officer - spends his weekends grooming poor students of his state to help them crack the UPSC exam.

Changing lives: Manoj Kumar Roy with one of his students, Reshu Krishna, who came 13th in the BPSC exam

"The service is absolutely free," he said.

Roy travels 110km from Nalanda, where he is posted as an administrative officer at Rajgir Ordnance factory, to Patna every weekend.

"When I cracked the civil services in my fourth attempt, I thought about many youngsters who could not afford the costly coaching," he said. "So I decided to extend my help to them."

Roy said he was lucky to get his first posting at Rajgir in his home state. "I was allotted the IOFS on the basis of my rank in the UPSC exam," he said.

Roy started providing free coaching to deserving and poor children soon after he was posted at Rajgir. "Most of my students belong to poor or lower middle class families," he said.

Valuable experience: Manoj Kumar previously made a living selling eggs and vegetables

Roy's mission is supported by his wife Anupama Kumari, a deputy collector in Patna City.

"My wife has qualified the Bihar Public Service Examination," he said. "I asked her to coach and share her experiences with my students. She readily agreed to my request."

Most of his successful students owe their success to Roy. Reshu Krishna, who scored the 13th rank in the BPSC examination and qualified for the post of deputy superintendent of police, said she had benefited immensely from Roy's classes.

"Sir (Roy) used to teach us geography and general studies," she said. "His tips were invaluable to all of us."

Arun Kumar, who came 390th in the same examination, said Roy inspired him to appear for the BPSC exam.

"I came in contact with Roy sir during my college days," he said. "When I failed to qualify in the UPSC examination and the Bihar Police's recruitment test for sub-inspectors, Roy sir motivated me and helped me crack the state civil services examination," Arun said.

As many as 45 students, who were trained by Roy, have qualified the recent combined BPSC exam of three batches.

Son of a marginal farmer cracked the civil services examination

Son of a marginal farmer cracked the civil services examination


5035   20-Nov-2017, Mon

Hrudaya Kumar Das, son of a marginal farmer who belongs to the below poverty line (BPL) section, has cracked the civil services examination.

Das, a native of Angulai village, has secured a 1,079th rank in the civil services examination, results of which were announced yesterday. Das is certain to make it to the Group-A all-India allied services.

Das's parents as well as his fellow villagers are overjoyed with the news.

"There is no shortcut to success. Where there is a will, opportunities will come regardless of constraints," Das, whose father supports the family by farming, said.

"I had studied in the government-run primary and high schools at the village. Later, I did my Plus Two science courses from the Marshaghai College here. I passed with second division marks. My Plus Two results had left me shattered. I was a good batsman. I had made up my mind to pursue cricket. I had represented the district team in the Kalahandi Cup inter-district cricket tournament. However, uncertain future in cricket forced me towards academic spheres. I was admitted to a five-year integrated MCA course at Utkal University. The academic environment there provided me with the boost for trying out my luck in the civil services exam. In two of the earlier attempts, I had failed to make the grade. I have tasted success this time. My parents supported me all along. All these contributed to the civil success," Das said.

"My parents are poor. We live in an Indira Awash Yojana house. My father tills agriculture fields. We used to own 2.5 acres of farmland. But, my father was forced to sell off one acre to bear the cost of my studies."

"I have faced trials and tribulations of life from an early age. With great hardship, my father has provided me with the monetary support for studies. I did not let him down. Parental support, divine blessings and my perseverance helped me to crack the civil services exam," Das said.

"My income is limited. Hrudaya had been sincere towards studies. I have performed my duty as a father by providing all the support I could afford," said Sunakar Das, Hrudaya's father.

"He has made us proud. His achievement has left millions of English-medium school students behind. It's a myth that only English-medium students get the coveted job," said Babaji Charan Sahu, a teacher at Angulai Primary School, where Hrudaya had studied.

"The members of the civil services interview board had flooded me with questions on Odisha's poverty, its unimpressive economic growth, industrialisation scenario. Issues such as poor governance mechanism and unfair distribution of social security schemes and pilferage of government grants right, were talked about during the interview. I had managed to impress the Union Public Service Commission (UPSC) board members despite some initial fumbles," Das said.

Nirish Rajput, A son of Tailor became IAS Officer

Nirish Rajput, A son of Tailor became IAS Officer


2968   20-Nov-2017, Mon

Nirish Rajput age 31 failed thrice in his attempt but never lost his hope. Finally in his fourth attempt he secured 370th rank and was selected for the post of IAS. He was the poor youngster from Bhind district of Madhya Pradesh. He overcame massive obstacles to become successful in Civil Services Examination. With his hard work, he has proved that poverty is not a hindrance to be successful.
Irish Rajput is the son of Virendra Rajput, a tailor. His story is inspiring as he comes from very poor background. He lives in a 15 by 40 feet (300 square feet) house in village Mau in Gohad tehsil of the district and worked odd jobs – even as a newspaper hawker – to realize his dream of becoming an IAS officer.

Nirish once had gone to Uttrakhand to help his friend who was considerably rich and from a respected family, in order to set up a coaching institute. In return, his friend promised that they would help him by providing material to prepare for his Civil Services examinations. But after two years, when that institution started paying rich dividend Nirish was insulted, disgraced and literally thrown out.

Nirish on sharing her grief said, “What is your worth? You are good for nothing. We no longer want you”, that were the last words I heard from the members of that educated and rich family,”. After that, he was jobless, homeless and penniless. He also remained hungry for almost for a week and was in continuous search of some help.

By that time he had no idea how to clear the country’s top examination but he had a firm believe that only this examination can change his fortune. He also added that insufficiency due to poverty cannot be a hurdle if one has focused the mind and strong will- power.

He somehow managed to go to Delhi and there he met Ankit and became his friend.Ankit was already preparing for competitive exams. He started living with him at Delhi’s Mukherjee Nagar and studied for almost 18 hours a day. He did not approach for any coaching to avoid hefty fees. He did all his preparation from books and also referred to the notes of Ankit.

He did his schooling from Government school and from Modest college in Gwalior. His father and two elder brothers were contractual teachers. They also started investing most of their savings, energy and courage to make Nitish’s virtual dream come true.

He also proved that the students from public schools alone can do well in these exams is a myth.

His father Virendra who is popularly known as ustaad in his village for his hand to hand combat style had lived with the only dream to provide better education to his children.
After the death of his mother his father was the only person to keep the children’s spirit alive.He always promoted Nirish to reappear in the entrance exam even after his failure.Finally with his father’s support and his hard work he had achieved it.

t v anupama inspirational story

निडर आयएएस अधिकारी


1382   19-Nov-2017, Sun

भारतात तरूण पिढीतील आयएएस अधिकारी त्यांच्या चांगल्या कामाने वेगळी छाप सोडत आहे. नुकताच केरळ येथील परिवहन मंत्र्यास ९२ करोड रुपयाच्या घोटाळयाकरिता खुर्ची खाली करावी लागली हा घोटाळा उघडकीस आणला आहे अल्लाप्पूझाच्या कलेक्टर टी. वी. अनुपमा यांनी या घोटाळ्याची चौकशी आणि रिपोर्ट अनुपमा यांनीच बनविली होती. चला तर आज खासरे वर बघूया काय होते पूर्ण प्रकरण आणि कोण आहे तो मंत्री..

अल्लाप्पूझा येथील कलेक्टर अनुपमा यांनी सरकारला घोटाळया संबंधित संपूर्ण अहवाल सोपवला आहे. ज्या मध्ये परिवहन मंत्री थॉमस चांडी यांच्यावर बेकायदेशीर रित्या जमीन हडपून त्यावर रिसोर्ट बनविण्याचा आरोप लावण्यात आला आहे. या रिपोर्ट विरोधात चांडीने दाखल केलेली याचिका केरळ हायकोर्टाने खारीज केली आहे. थॉमस चांडी हे केरळ एनसीपीचे आमदार आहेत. थॉमस चांडी विजयन कॅबिनेटमधून राजीनामा देणारे आता तिसरे मंत्री आहे. थॉमस चांडी मे २०१६ मध्ये LDF च्या सरकारमध्ये मंत्री झाले होते.

कोण आहे IAS टी.वी. अनुपमा ?
अनुपमा मुळची केरळची आहे. त्यांचा जन्म मल्लापूरम येथील मरान्चेरी या गावी झाला होता. अनुपमा यांनी बिट्स पिलानी येथून इलेक्ट्रीकल इंजिनियरिंगची पदवी घेतलेली आहे. टी.वी. अनुपमा २०१० सालच्या बैचची IAS अधिकारी आहे संपूर्ण भारतात ४ नंबरची रँक त्यांनी मिळवली होती. अनुपमा यांचे वडील के.के. बालसुब्रम्हण्यम सर्कल पोलीस अधिकारी होते, २००२ साली त्यांचे निधन झाले. आणि अनुपमा यांचे पती क्लिंसटन कोच्चिमध्ये आयटी Entrepreneur आहे. अनुपमा जेव्हा फूड सेफ्टी कमिशनर होती तेव्हा त्यांनी अन्नात होणारी भेसळ याच्या विरोधात मोठ्या प्रमाणात मोहीम सुरु केली होती. १५ महिन्यात ७५० व्यापाऱ्यांवर ६ हजार पेक्षा अधिक नमुने घेऊन केस लावण्यात आल्या होत्या. या नंतर अनुपमा यांची नियुक्ती अल्लाप्पूझा येथील कलेक्टर म्हणून करण्यात आली.

IAS अनुपमा यांच्या अहवालानुसार, मंत्री चांडी यांनी जमीन बेकायदेशीर हडपली आहे आणि त्यावर रिसोर्ट बांधले आहेत. ज्यामुळे त्यांच्यावर जमीन सुरक्षा नियम कार्यवाही करण्यात यावी. मंत्री महोदयांनी भात शेतीस लागून रिसोर्टकडे जाणारा रस्ता बनविला आहे जे बेकायदेशीर आहे. हे प्रकरण उघडकीस येताच मंत्री चांडी यांनी मुख्यमंत्री विजयन यांच्याकडे राजीनामा दिला आहे.

Inspirational IAS Officer Candiate Story Dr. Saini

वयाच्या अवघ्या 16 व्या वर्षी डॉक्टर, 22 व्या वर्षी आयएएस


3316   06-Nov-2017, Mon

वयाच्या अवघ्या 16 व्या वर्षी एम्स सारख्या प्रतिष्ठित मेडिकल संस्थेच्या प्रवेश परीक्षेत यश संपादित केले. मेडिकल चे शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर अवघ्या 22 व्या वर्षी पहिल्याच प्रयत्नात आयएएस परीक्षा ही पास केली. नंतर 2 वर्षांनी आयएएस ची नोकरी सोडून दिली. आता ते गरीब व गरजू विद्यार्थ्यांसाठी मोफत क्लासेस घेतात. ते सध्या सिव्हिल सर्व्हिस मध्ये जाऊ इच्छिणाऱ्या विद्यार्थ्यांना ऑनलाईन शिकवतात. ही एका आपल्या सारख्याच सामान्य व्यक्तीची कथा आहे. ही प्रेरणादायी कथा आहे राजस्थान च्या रोमन सैनी यांची. रोमन यांनी त्यांच्या आयुष्यात ते करू इच्छिणाऱ्या प्रत्येक कामात यश संपादित केले आहे. त्यांच्या आयुष्यात त्यांना जे मनापासून आवडायचं तेच ते करायचे, हेच त्यांच्या यशाचे कारण होते. त्यांचं देशातील प्रत्येक तरुणांचं भविष्य उज्वल करण्याचं स्वप्न आहे. त्यांनी आपल्या याच स्वप्नाला पूर्ण करण्यासाठी रोमन यांनी आयएएस ची नोकरीही सोडली आहे. आता रोमन त्यांचा पूर्ण वेळ शिक्षणातील नवीन स्टार्टअप अकॅडमीला देणार आहेत.

सोपा नव्हता इथपर्यंतचा प्रवास

रोमन यांची आई एक गृहिणी तर वडील हे इंजिनीअर आहेत. एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेल्या या तरुणाला देशातील सर्वात कठीण मानल्या जाणाऱ्या स्पर्धा परीक्षेत यश प्राप्त करणे दिसतं तेवढे सोपं नव्हतं. रोमन आधुनिक भारतातील त्या तरुणांचे नेतृत्व करतात ज्या तरुणांचा खडतर प्रवासातून यश संपादित करणे हा छंद असतो. रोमन हे डॉक्टरी पेशात असोत की आयएएस अधिकारी, ते समाजातील प्रत्येक घटकाला मदत देण्याचा प्रयत्न करत असतात. ते तरुणांना सांगतात की त्यांना परीक्षा संबंधित काही अडचणी असो की अन्य कुठल्याही समस्या असो तर रोमन यांच्याशी त्यांच्या फेसबुक च्या माध्यमातून संपर्क साधू शकता.

शाळेत होते सर्वसामान्य विद्यार्थी, शिक्षणाची बिल्कुल नव्हती आवड

रोमन यांचं यश पाहून आपल्याला असे वाटेल की ते शाळेत एक टॉपर विद्यार्थी असणार. पण असे नाहीये, रोमन शाळेत अत्यंत सामन्य विद्यार्थी होते, आणि मजेशीर गोष्ट म्हणजे त्यांना शिक्षणाची बिल्कुल आवड नव्हती. त्यांच्या घरातील परिस्थिती ही खूप काही चांगली नव्हती, त्यांनी आपल्या घरातील परिस्थितीचा शिक्षणावर थोडा ही परिणाम होऊ दिला नाही. जयपूर च्या या युवकाने त्यांनी मनापासून केलेल्या प्रत्येक क्षेत्रात यश संपादित केले आहे.

16 व्या वर्षी डॉक्टर, 22 व्या वर्षी आयएएस झालेले रोमन आता आहेत एक यशस्वी उद्योजक

रोमन यांचे वडील रोमन यांच्यावर लहानपणा पासून नाराज होते. ते आपल्या वडिलांसोबत कोणत्याही सामाजिक कार्यक्रमात भाग घेत नसत. आपल्या मित्रांची वाढदिवस पार्टी असो वा कोणी नातेवाईकांचा लग्न समारंभ, रोमन नेहमी या गोष्टीपासून दूर राहत असत. रोमन हे त्यांच्याच एका दुनियेत रमलेले असायचे, व त्यातच त्यांना आनंद मिळत असे. त्यांनी आपल्या आयुष्यात त्यांना आवश्यक वाटणाऱ्या गोष्टीनाच स्थान दिले. आवश्यक न वाटणाऱ्या गोष्टींमध्ये रोमन यांनी कधीही आपला वेळ वाया घातला नाही. याच कारणामुळे त्यांनी निर्भेळ यश संपादित केले व ते आता लोकांच्या कामास येण्यासाठी पात्र ठरत आहेत.

नवीन गोष्टी शिकण्यासाठी रोमन यांना नाही वाटत लाज

शाळेत जेव्हा शिक्षक शिकवायचे तेव्हा रोमन यांना शाळेतून पळून जाण्याची इच्छा होत असे. त्यांना वाटायचे की शाळेत चांगले मार्क्स मिळवणेच सर्वकाही नाहीये. फक्त नावाला परीक्षा पास होण्यातच ते सहमत असायचे. बायोलॉजी मध्ये मजा येत असे म्हणून रोमन यांनी ची परीक्षा दिली. मनापासून अभ्यास केला आणि त्यांनी यश ही संपादन केले. सिव्हिल सर्व्हिस मध्ये जाण्याचे कारणही तेच होते, त्यांना त्या विषयाची आवड होती. लहानपणापासूनच रोमन यांना नवीन गोष्टी शिकण्याची आवड होती. महत्वाची गोष्ट म्हणजे त्यांना नवीन गोष्टी शिकण्यासाठी कोणतीही लाज वाटत नसे.

शाळेत मित्रांसोबत मिळून बनवली नवीन संकल्पना

रोमन आणि त्यांचे मित्र गौरव गुंजाल हे सोबतच ट्यूशन ला जात असत. त्यावेळेस त्यांच्या मनात ही कल्पना आली की प्रत्येक विद्यार्थ्यांला चांगले ट्युशन का नाही मिळू शकत. मग त्यांनी एक अकॅडमी सुरू करण्याचा निर्णय घेतला. अनअकॅडमी ची सुरुवात युट्युब पासून केली. जे की रोमन यांचे मित्र गौरव यांनी बनवले होते. त्यांनी आता पर्यंत 10 लाखांहून अधिक व्हिडीओ प्रसारित केले आहेत. ज्यातून 5 लाखांहून अधिक विद्यार्थ्यांना फायदा झाला आहे. आता पर्यंत 25 शिक्षक त्यांच्या सोबत जोडले गेले आहेत.

4 मित्रांनी मिळून चालू केली अन अकॅडमी

अन अकॅडमी सुरू करण्यासाठी रोमन यांनी आयएएस ची नोकरी सोडून दिली होती तर गौरव यांनी ऑनलाईन रियल इस्टेट कंपनी फ्लॅटचॅट च्या सीईओपदाचा त्याग केला.या दोघांनी त्यांचे मित्र हेमेश आणि सचिन गुप्ता यांनी मिळून अन अकॅडमी सुरू केली. अन नावाने त्यांनी वेब प्लॅटफॉर्म तयार केला आहे. लवकरच अन अकॅडमी चे स्मार्टफोन ऍप लाँच केले जाणार आहे, ज्यामध्ये प्रत्येक जण स्वतः अभ्यासाचे व्हिडीओ बनवण्यास सक्षम बनेल. या व्हिडीओच्या व्युज वर शिक्षकांची लोकप्रियता ठरवली जाणार आहे. हे व्हिडिओ आणि ऍप सर्वांसाठी मोफत असणार आहे.

सोशल नेटवर्किंग वर हिट आहेत रोमन

रोमन यांच्या व्हीडीओ आणि भाषणांना सोशल नेटवर्किंग साईट्सवर सध्या हजारो व्युज मिळतात. या व्हिडीओ आणि भाषणात ते विद्यार्थ्यांना अशा गोष्टी शिवततात ज्यामुळे ते त्यांच्या आयुष्यात भरारी घेण्यासाठी उपयोगी ठरतील. या वेबसाईटच्या माध्यमातून रोमन देशभरातील यूपीएससी च्या विद्यार्थ्यांना मार्गदर्शन करत असतात. मार्गदर्शनाचे अनेक व्हिडीओ रोमन यांनी सोशल मीडियावर पोस्ट केले आहेत. या व्हिडीओमध्ये रोमन विद्यार्थ्यांना अनेक विषयांचे मार्गदर्शन करतात व त्यांच्या प्रश्नाचे उत्तरही देत असतात. रोमन याना कधी वेळ मिळाला तर ते या परीक्षार्थींना भेटत ही असतात.

Inspirational IAS Officer Candiate Story

कॅन्सरने तिची दृष्टी नेली परंतु तिचे IAS व्हायचे स्वप्न नाही


2890   06-Nov-2017, Mon

२१ वर्षीय नागपूर येथील भक्ती घाटोळे हिचा जीवन प्रवास एका सिनेमातील कथानका सारखा आहे. वयाच्या ९व्या वर्षी तिची कॅन्सरमुळे दृष्टी गेली. परंतु तिचे स्वप्न साकार करण्यास तिला कोणी रोखू शकले नाही. आज तिचा हा प्रवास आपण खासरेवर बघूया..

अंधत्व हे केवळ शारीरिक व्यंग असून, त्याचा बुद्धीशी आणि जिद्दीशी कुठलाही संबंध नाही, हे पुन्हा एकदा सिद्ध झाले. धनंजय आणि सुषमा घाटोळे यांचं भक्ती हे दुसरं अपत्य. सुदृढ, सशक्त अन् सुंदर अशी मुलगी लहान असतानाच आईला भक्तीच्या डोळ्यांत एक काळा डाग दिसला. सुंदर जग दिसण्यापूर्वीच भक्तीने ऑपरेशन थिएटर अनुभवलं तेव्हा भक्ती होती अवघ्या सहा महिन्यांची अन् भक्तीच्या डोळ्यात होता रेटिनोब्लासटोमा अर्थात डोळ्यांचा कर्करोग. इथूनच सुरुवात झाली एका संघर्षांला!

ती दवाखान्याच्या दुष्टचक्रात अडकली. भक्तीचा उजवा डोळाही याच रोगाने ग्रासला. आईवडिलांचे अथक परिश्रम तिच्या डोळ्यासाठी खर्ची पडू लागले. किमो आणि रेडिओथेरपीच्या असह्य़ वेदना इवलीशी भक्ती सहन करत होती. एवढं करूनही डॉक्टरांना डोळा वाचविण्यात यश येत नव्हतं. शेवटी डोळा गमावण्याचा तो दिवस क्रूर काळाने उभा केला. ‘‘मला ऑपरेशन थिएटरकडे डॉक्टर घेऊन जाताना मी आईजवळ खूप रडले,’’ ती सांगते. १ एप्रिल २००४ चा तो दिवस भक्तीच्या आयुष्यात कायम अंधकार पसरवून गेला.

‘‘It is better to light candle than to blame the darkness’’ दृष्टी देणारे दोन डोळे तर आता सोबत नव्हते परंतु बुद्धिमत्तेचा तिसरा डोळा ज्याचा प्रकाश प्रज्ञाचक्षू म्हणून विकसित करायला काय हरकत आहे ? १० वर्षांच्या भक्तीने आपलं आयुष्य स्वीकारलं. दहावीत भक्तीने ९३.४५ टक्के घेऊन अपंगांमधून पहिला क्रमांक मिळविला. बोलक्या संगणकाच्या साहाय्यानं भक्ती पुस्तक वाचते, टीव्ही बघते. (ऐकते) भक्ती इतर संकटांवर मात करीत सामान्य आयुष्य व्यतीत करते, नव्हे तर ११ वीला लॉजिक आणि फ्रेंच भाषा घेऊन आपलं करिअर घडविण्याचा प्रयत्न करीत आहे.

एलएडी महाविद्यालयातील भक्ती घाटोळे हिने याच जिद्दीच्या बळावर ८७.७ टक्‍क्‍यांसह नागपूर विभागातून दुसरा क्रमांक पटकाविला. आणि आता भक्तीने नागपूर विद्यापीठात पहिला येण्याचा मान मिळविला आहे. घातोळे परिवाराकरिता हा अभिमानाचा क्षण होता जेव्हा भक्ती अतिशय आत्मविश्वासाने स्टेजवर गेली आणि तिने नागपूर विद्यापीठातून पहिला येण्याचा मान मिळविला. तिला समाज शास्त्रात सुवर्ण पदक मिळाले.

भक्तीला भविष्यात मानोसपचार तज्ञ व्हायचे आहे आणि त्यानंतर तिला IAS अधिकारी बनायचे आहे. आणि ती होणार यात कुठलीही शंका नाही कारण तिची इच्छाशक्ती प्रबळ आहे. पुढे तिचा संघर्षाचा काळ आणखी कठीण आहे परंतु ती या सर्वावर मात करणार यात शंका नाही. खासरे परिवारा कडून भक्तीला भरपूर शुभेच्छा

INSPIRATIONAL STORY OF IAS IPS FAMILY

चारही बहीण भाऊ बनले IAS-IPS


4215   04-Nov-2017, Sat

प्रतापगढ जिल्ह्यातील लालगंज तालुक्यातील हि गोष्ट आहे अनिल मिश्रा यांच्या परिवाराची त्याची फक्त एकच इच्छा मुलांनी होऊन घराच नाव मोठे कराव. झाले सुध्दा तसेच त्याच्या चारही मुलांनी देशातील सर्वात मोठी परीक्षा उत्तीर्ण केली. आज खासरेवर बघूया त्याची हि प्रेरणादायी गोष्ट..

चार भावा बहिणीमध्ये योगेश मिश्र IAS आहेत. सध्या त्यांची पोस्टिंग कलकत्ता येथे CEO म्हणून आहे. दोन नंबर आहे बहिण क्षमा मिश्रा जी IPS आहे सध्या ती कर्नाटकमध्ये पोस्टिंग वर आहे. तीन नंबर आहे माधवी मिश्रा ती झारखंड कॅडर IPS आहे. सध्या ती प्रतिनियुक्तीवर दिल्ली येथे आहे. आणि चार नंबरला आहे लोकेश मिश्रा जो IAS आहे. सध्या तो बिहार मध्ये चंपारन जिल्ह्यात ट्रेनिंगला आहे.

भाऊ व बहिणीस प्रेरणा द्यायला पहिले स्वतः झाला IAS

साडीमध्ये क्षमा, गळ्यात शेला असलेला योगेश, निळी टी शर्ट लोकेश आणि माधवी..

सगळ्यात मोठा भाऊ योगेश सांगतो कि, IAS होण्याअगोदर तो नोयडा येथे सॉफ्टवेयर इंजीनियर होता. त्यावेळेस क्षमा आणि माधवी UPSC ची तयारी करत होत्या. रक्षाबंधन दिवशी परीक्षेचा निकाल लागला आणि पहिल्या प्रयत्नात त्या अयशस्वी झाल्या. दुसऱ्या दिवशी योगेश त्यांना भेटायला गेला आणि त्यांचा आत्मविश्वास वाढविला. आणि स्वतः ठरविले कि IAS व्हायचे ज्यामुळे लहान भावा बहिणींना प्रेरणा मिळेल. आणि केली तयारी सुरु पहिल्या प्रयत्नात IAS झालाही त्यानंतर त्याने भाव बहिणींना मार्गदर्शन केले.

दोन खोल्याचे घर, पाहुणे आल्यास राहायची पंचायत

माधवी सांगते कि, चार भावा बहिणीत वयाचा जास्त फरक नाही आहे. एका एका वर्षाने सगळे लहान मोठे आहे. जेव्हा जेव्हा लहानपणी भांडणे व्हायची तेव्हा चौघामधील एकजण भांडण मिटवायचे काम करत असे. क्षमा सांगते कि घर फार छोटे होते, पाहुणे आल्यास खूप परेशानी होत असे. आणि अभ्यास करताना हि एकमेकांना त्रास होत असे.

असा होता आयुष्याचा प्रवास

योगेश सांगतो कि, आमचे १२वि पर्यंतचे शिक्षण पैतृक येथे पूर्ण झाले हे गाव एक छोटस खेड. त्यानंतर पुढील शिक्षणा करिता मोतीलाल नेहरू राष्ट्रीय प्राद्योगिक संस्थान येथे BTech करायला पुढील शिक्षण अलाहबाद येथे घेतले. तिथेच इंजिनियरची नौकरी सुध्दा लागली.

२०१३ साली IAS झालेली क्षमा सांगते कि MA पर्यंतचे तिचे सर्व शिक्षण तालुक्याला झाले. २००६ साली तिचे लग्न सुधीर सोबत झाले. सुधीर उत्तराखंड मध्ये अधिकारी आहे. त्यांनी पुढील शिक्षण घेण्याकरिता मला प्रेरणा दिली. सुरवातीला क्षमाची निवड २०१५ मध्ये DYSP साठी झाले होते. परंतु पुढील वर्षीच ती IPS झाली.

माधवी सांगते कि तिचेही पदवी पर्यंतचे शिक्षण तालुक्यावर झाले. त्यानंतर तिने अर्थशास्त्रात पीजी तिने अलाहबाद विद्यापीठातून केले. येथील शिक्षण पूर्ण झाल्यानतर PhD करिता जेएनयु दिल्ली येथे संशोधन सुरु असताना २०१६ साली तिची IAS म्हणून निवड झाली.

सगळ्यात लहान भाऊ लोकेशने दिल्ली विद्यापीठातून केमिकल इंजिनियरची पदवी मिळविल्या नंतर कोटा राजस्थान येथे एका खताच्या कंपनीत नौकरी केली. त्यानंतर तो राज्यसेवेत BDO झाला आणि २०१६ साली UPSC पास करून IAS झाला.
धन्य ते आई वडील ज्यांनी ह्या रत्नांना मोठे केले. खासरे तर्फे यांना सलाम…


Top